دبيرکل حزب کمونیست شوروی در کنگره بیستم لب به انتقاد از ژنرالیسم استالين گشود و در حالی که کس در تالار پولیتبرو نفس نمی کشید تا توانست از آن متوفا بد گفت و گفت تا صدائی آمد. یکی از جمع پرسید آن موقع تو خودت کجا بودی؟ مقصودش این بود که چرا در وقتی زنده بود نگفتی. خروشچف ندا در داد که کی بود. صدائی از سالن نیامد. دوباره پرسید چه کسی بود گفت من کجا بودم. هیچ کس دستی بلند نکرد. سه باره هم جوابی نگرفت آن گاه گفت همان جائی که الان شما هستی .

خواستم یه چیزی برای دانشجوهای زندانی بنویسم. اون هم سن و سالهامون که الان بخاطر عقایدشون بهترین دوران زندگیشون رو تو بدترین مکان ممکن سپری می کنن. ولی چیزی آنچنان به ذهنم نیامد چون پاراگراف اول. ما همه حکم مردم سالن رو داریم . می خوام بگم اونجایی که باید از حرفمون و حقمون دفاع کنیم لال می نشینیم و نان به نرخ روز می خوریم. اونها اینجوری نبودن . قبول داری؟

به هر شکل ۲راه بر ما عیان است که فقط یکی قابل بیان می باشد و آن هم اینکه همه دعا کنیم که این دانشجونماها(!) به آغوش خانواده برگردن. راه فضایی دیگری هم می ماند که چون ما ایرانی هستیم دور از ذهن و احمقانه می نماید.

پ.ن: در راستای اینکه ما نتنها ناموس کسی نیستیم بلکه خار و مادر هم نیستیم و مزاحمت اینگونه نصیبمان نمی شود و با توجه به درخواست های مکرر شما ملت همیشه در صحنه اسم مستعار مسنجرگانه خود را در پائین گذاشتیم تا همتان استفاده نموده و مرا مورد عنایت روزافزون خود ....................صلوات